Mantelzorg in de praktijk

Tussen groot houden en kwetsbaar durven zijn

Als mantelzorger kies je er niet voor om te gaan zorgen, het overkomt je. De emotionele band maakt dat iemand langdurig en onbetaald zorgdraagt voor een partner, een ouder of kind, een ander familielid, een vriend of kennis. Voor Surplus Informele zorg interviewde Jolanda Vos-van der Linde twee mantelzorgende moeders, die duidelijk willen maken hoe belangrijk het is om als ouders elkaar te steunen en elkaar te ontlasten, maar ook jezelf niet te verliezen.

De maandelijkse bijeenkomst voor mantelzorgende ouders blijkt een schot in de roos. Zonder oordeel luisteren naar elkaar en eruit halen wat bij jou past. Niets hoeven uit te leggen. Twee uur lang aandacht voor jou. Twee vrouwen uit de lotgenotengroep, Daniëlle van den Houdt (40) en Eline van Dongen (47), vertellen hoe zij het ervaren om moeder te zijn van kinderen die extra zorg behoeven. Beide dames laten er geen twijfel over bestaan: ze staan positief in het leven en zijn dankbaar voor de kinderen die hun zijn toevertrouwd. Kinderen die weliswaar ‘anders’ zijn, maar niet zielig.

Daniëlle is moeder van Jelmer (13) en Krista (9). Zowel bij haar zoon als bij haar dochter werd op kleuterleeftijd duidelijk dat zij kampen met een stoornis in het autisme spectrum. Daarnaast hebben beide kinderen ADHD: een meestal aangeboren en erfelijke afwijking van kleine onderdelen van de hersenen; met als gevolg aandachtsproblemen, impulsiviteit en hyperactiviteit. Terugkijkend ziet Daniëlle dat dit alles heeft bijgedragen aan haar persoonlijke ontwikkeling. “Je leert wat het betekent om te moeten strijden voor je kind. Je leert alert te zijn en te blijven, grenzen te bewaken en - zo nodig te overschrijden.”

Eline is moeder van drie kinderen: Iris (22), Stefan (19) en Martijn (15). Stefan is geboren met een open ruggetje. Vanaf de tijd dat Stefan te groot werd voor de wandelwagen is hij rolstoelafhankelijk. En meteen werd duidelijk wat een zichtbare beperking zoal teweeg kan brengen: terwijl Eline met haar dreumes in de rolstoel buiten liep, zag ze sommige mensen stilstaan en omkijken. Nu wil iedere trotse moeder dat haar kind wordt gezien, maar dit was voor Eline wel even slikken. Desondanks is ze stellig in haar overtuiging dat bij een zichtbare beperking in ieder geval duidelijk is dat je kind ‘anders’ is. Daniëlle beaamt dat. Een niet zichtbare beperking roept juist vaak vragen op van buitenstaanders. Zo krijg je er als ouder een taak bij: die van ‘vertaler’.

Thuisfront
Daniëlle en Eline voelen zich bevoorrecht met een echtgenoot die aan het eind van de dag in een oogopslag ziet hoe het ervoor staat in huize Van den Houdt of Van Dongen. Met verbondenheid als solide basis sta je sterk. Dat betekent ook tijd maken om samen iets te ondernemen. Of juist alleen. Eline noemt die eigen tijd “een kwestie van gunnen en overlaten.” Niemand komt aan haar wekelijkse kooravond. Daniëlle gaat regelmatig met vriendinnen uit eten en ze is creatief met keramiek. Activiteiten die voorkomen dat ze vergeet wie ze zelf is. ‘Nutteloos’ bezig zijn, is trouwens ook prima. “Je hoeft niet altijd op scherp te staan.”

Maatschappelijk betrokken
Beide vrouwen verrichten, waar mogelijk wekelijks, onbetaald werk. Eline bij het naaiatelier van dagbesteding Samen Top in Waspik. Daniëlle is actief bij het Autisme Informatie Centrum, een onderdeel van de NVA (Nederlandse Vereniging voor Autisme): de vereniging die zich inzet voor de belangen van mensen met autisme en hun naasten. Beiden ervaren deze maatschappelijke inzet als plezierig en zinvol. Desondanks kan de vraag ‘Jij werkt niet, hè?’ flink knagen aan het gevoel van eigenwaarde. Gevoel voor humor komt dan goed van pas.

Durf te vragen
Verhuizen zullen ze niet zo snel. Alleen al vanwege de regelgeving die per gemeente verschillend kan uitpakken. Daniëlle en Eline pleiten er voor dat ouders durven vragen om hulp bij officiële instanties. “Ze zijn er voor!” Fijn toch, als een medewerker tegen je zegt: “Je doet het goed, hoor!” Het is balanceren tussen jezelf groot houden en kwetsbaar durven zijn.

Mensen zoals Daniëlle en Eline komen in aanmerking voor de Mantelzorgwaardering 2017, die bestaat uit een geldbedrag of cadeaubonnen. Schroom niet en vraag deze blijk van waardering aan  vóór 31 december.

Voor meer informatie en/of het aanvraagformulier t.b.v. de Mantelzorgwaardering:
Surplus Informele zorg
Klappeijstraat 44
4901 HE Oosterhout
T:  0162 – 74 86 00
E: mantelzorg.oosterhout@surpluswelzijn.nl
of  mantelzorg.geertruidenberg@surpluswelzijn.nl
W: www.surpluswelzijn.nl
FB: http://www.facebook.com/surplusinformelezorg

Publicatiedatum: 7 dec 2017

Gepubliceerd bij: Surplus Welzijn, Surplus Zorg, Surplus Comfort, Surplus Groep